داستان لاستیک

داستان دوده در لاستیک از همان کوره های غول پیکر آغاز میشود، اما با سرنوشتی متفاوت. در این مسیر، دوده N330 و N550 و N660 متولد میشوند؛ هرکدام با ساختاری متناسب برای عضوی از یک تایر. ذرات دوده در این گرید ها کمی درشتتر و زنجیر وار تر از نوع رنگی هستند. پس از خنکسازی و فیلتراسیون، دوده به مرحله میکرونیزه میرسد. اینجا دوده آنقدر نرم و پودر میشود که بتواند در آمیزه لاستیک نفوذ کند. اما ورود به دنیای لاستیک کار سادهای نیست. در کارخانه تایرسازی، ابتدا لاستیک خام در دستگاههای داخلی با روغن و مواد شیمیایی گرم میشود. سپس دوده به درون این خمیر داغ تزریق میگردد. روتورهای مارپیچ با فشار و حرارت بالا، دوده را به جان لاستیک میکشند. اینجا ذرات کربن بلک مثل هزاران بازوی ریز در زنجیره های پلیمری قلاب میاندازند و آنها را به هم متصل میکنند. هرچه پیوندها بیشتر باشد، لاستیک محکم تر و مقاومتر میشود. در مرحله بعد، گوگرد اضافه میشود تا این پیوندها برای همیشه ماندگار شوند. حالا دیگر ترکیب سیاه و چسبناک آماده پرس شدن است. در پرسهای عظیم، تحت فشار و دمای بالا، شکل لاستیک را میگیرد. دوده حالا دیگر یک ماده اضافه نیست. بخشی از اسکلت لاستیک شده است.